انجمن عکاسان صنعتی و تبلیغاتی در یک نگاه

عکاسی، حرفه ای که در سال های اخیر در کشور قدم هایی برای رونق و پیشرفت آن برداشته شده است، توانسته با جلب مخاطبان خاص خود، به سمت و سویی حرکت کند که کشورهای صنعتی و پیشرفته ، سال هاست در این زمینه به صورت تخصصی گام های مهمی برداشته اند.

با ورود تکنولوژی و صنعت به کشور و با توجه به تحولاتی که در رشته عکاسی در جهان با آن مواجه شده است، متولیان این رشته در کشور نیز پی به اهمیت آن برده و با تشکیل موسسه و انجمن های خاصی در این رشته ، توجه خود را به گسترش و توسعه این صنعت نوین در کشور معطوف کرده اند.

انجمن عکاسان صنعتی و تبلیغاتی ایران، از جمله این تشکل های تخصصی است که به دنبال تشکیل چند انجمن تخصصی عکاسی در موضوعات مختلف ، از سال 67 جرقه های تاسیس آن زده شد.

این انجمن در حال حاضر توانسته با جمع آوری عکاسانی که در رشته های خاص صنعتی و تبلیغاتی فعالیت می کنند، گام دیگری در تخصصی کردن این رشته در کشور بردارد.

" مجتبی آقایی " به عنوان رئیس هیات مدیره این انجمن در کنار " فرهود حقی" نایب رئیس و آقایان شقاقی، منادی زاده، صدر، کیانی و ... به عنوان اعضای هیات مدیره درصددند که با همکاری عکاسان این رشته بتوانند تحولات نوینی که در عکاسی صنعتی و تبلیغاتی در جهان ایجاد شده را در کشور به اجرا درآورند.

با توجه به اهمیتی که عکاسی صنعتی و تبلیغاتی در دنیای کنونی وجود دارد و نوپا بودن این رشته در کشور، خبرنگار نشریه با " فرهود حقی " نایب رئیس این انجمن که خود در رشته تخصصی صنعت نفت و منابع زیربنایی فعالیت می کند و " داریوش کیانی " عضو علی البدل انجمن، در تشریح فعالیت های انجمن گفت و گویی انجام داده است که با هم می خوانیم.

 

آقای حقی، تاریخچه شکل گیری انجمن عکاسان تبلیغاتی و صنعتی ایران به چه نحوی بوده است؟

 

تاریخچه شکل گیری انجمن از سال 1367 در دفتر آقای معصومی (وی جزء پیشکسوتان عکاسی است و در حال حاضر از اعضای این انجمن است) زده شد و سپس در دفتر من. دلیل آن که این انجمن نتوانست پا بگیرد، وسیع بودن طیف مختلفی از عکاسان دعوت شده به این انجمن بود، زیرا عکاسانی به جز عکاسان تبلیغاتی و صنعتی هم برای شکل گیری انجمن دعوت شده بودند و این یک تشدد آراء بوجود می آورد و باعث می شد که انجمن در آن زمان شکل نگیرد اما تا سال گدشته به همت آقای " آقایی" (رئیس هیات مدیره انجمن) این انجمن شکل گرفت و حتی نمایشگاهی ترتیب داده و از تعداد 100 عکاس دعوت شد و آن ها آثاری را ارسال کردند که آثار حدود 80 عکاس مورد پذیرش واقع و در نمایشگاهی در فرهنگسرای نیاوران در معرض بازدید قرار گرفت.

افرادی که در ثبت انجمن دخیل بودند، من و آقای "منادی زاده" و آقای "ولی زاده" که اساسنامه را به ثبت رسانیدم. واقعا این ماجرا بدون پشتکار و همت آقای " آقایی " به سرانجام نمی رسید. یعنی محوریتی که وی در ماجرا عهده دار بود ، باعث شد که انجمن نتیجه بگیرد.

 

چه ضرورت های باعث شکل گیری انجمن شد؟

 

پاسخ دادن به این سئوال واقعا پیچیده است. ما صنف کوچکی هستیم که در حال حاضر وسیع تر شده است. اما افرادی که در این کشور حرفه عکاسی صنعتی و تبلیغاتی را انجام می دادند، اگر بگوییم نسل اول آن ها آقای " احمد آلی " که جزء پیشکسوتان هستند ، آقایان " کاشفی " و " شقاقی "، معصومی و مرحوم " ناصر حقیقی " بودند و نسل دوم که در حقیقت با من شروع می شود و نسل سوم عکاسانی هستند که اکنون سنی بین 30 تا 40 سال دارند.

ضرورت های تشکیل انجمن، همین که افراد بیش تری وارد این شغل شدند و در حقیقت نیاز اقتصادی کشور باعث شد که این شغل وسیع تر شده و افراد بیش تری با این شغل درگیر شوند؛ به خصوص بعد از جنگ و به قول معروف در دوران سازندگی ، عکاسی صنعتی بیش تری انجام شد و در نتیجه افراد بیش تری وارد این شغل شدند.

تولید کارخانه ها و نیاز آن ها به پیدا کردن بازارهای جدید برای محصولات خود، عکاسان تبلیغاتی را بیشتر توانست تغذیه کند. و وقتی تعداد آن ها زیاد شد و مسایلی که ما در حین کار با آن روبه رو بودیم، چه با کارفرمایان که برخی شرکت های دولتی بودند و برخی بخش خصوصی، تعامل با این افراد نیاز به داشتن انجمنی بود هم برای احقاق حقوق عکاسان و هم کارفرمایان نسبت به عکاسان؛ در حقیت این یک نیاز دوجانبه است.

 

چه افقی را برای این انجمن متصور هستید؟

 

افقی که برای انجمن متصور هستیم، برمی گردد به عشق و علاقه ای که به عکاسی داریم و شاید هدف اول ما از ایجاد تشکل، جهت احقاق حقوقی که به نوعی درک نشده است، بود. عکاسی در این کشور تا زمانی که نسل اول کار می کرد، نسل اولی که 5 ، 6 نفر بودند که به خوبی این حرفه را در حد امکانات آن زمان، نیازهای بازار روز را انجام می دادند.

در دوره انقلاب، عکاسی به شکل عکاسی خبری در کشور مطرح شد ، یعنی هر کسی که دوربینی در دست داشت و از اتفاقات انقلاب و راهپیمایی ها و هر آن چه که در دوره انقلاب اتفاق افتاد و بعد از آن جنگ، عکاسی کرد، آن ها شدند عکاس و در نهایت عکاسی صنعتی و تبلیغاتی برای این افراد هم موضوع ناشناخته ای بود ، یعنی خیلی از افراد عکاسی صنعتی را چیزی می پنداشتند مانند چرخ خیاطی صنعتی، مثلا اگر چرخ خیاطی خوب و سریع می دوزد و چرم هم می تواند بدوزد، به آن چرخ صنعتی می گفتند.

یعنی یک تصور غلط راجع این جریان بود. عکاسی صنعتی و تبلیغاتی، عکاسی است که شما برای نیاز یک کارفرما انجام می دهید، یعنی سفارشی گرفته و عکاسی می کنید، ما به عکاسانی که اقلیم و طبیعت را عکاسی می کنند، متفاوت هستیم. ما باید ابتدا تکلیف شویم که عکاسی کنیم، یعنی کسی به ما سفارش کاری دهد تا ما برای او انجام دهیم. این جواب شاید مربوط به این سوال نبود، اما در نهایت ما عکاسانی هستیم که سفارش کار دریافت کرده و انجام می دهیم. این سفارش دهنده ممکن است که یک جراح قلب باشد که بخواهد یک عمل جراحی را که انجام می دهد، عکاسی کنیم و یا ممکن است یک وزارتخانه نظیر نیرو باشد که آبگیری یک سد را بخواهد عکاسی کند.

خوشبختانه الان در بین عکاسان صنعتی و تبلیعاتاتی که ما داریم ، می توانم بگویم تخصص های گوناگون هم بوجود آمده. ما در حال حاضر افرادی داریم که مواد غذایی را بسیار خوب عکاسی می کنند، مثلا خودم در صنعت نفت و صنایع زیربنایی سرو کار دارم ، افردای هم معماری داخلی را بسیار خوب عکاسی می کنند.

در حقیقت در جواب این سوال ، متوجه می شویم که پیدا کردن جایگاه هر کدام از این عکاسان در بازار کار و حمایت از کارفرمایی که نمی داند الان که می خواهد ، سیب خود را برای صادارت عکاسی کند ، با کدام تیم مذاکره کند؛ همین طور می توانیم در آینده در این انجمن به نوعی کلوپ هایی بوجود آوریم که کارفرما را هدایت کنیم برای این که به چه شکلی این کار را انجام دهد.

در حقیقت افقی که ما برای انجمن متصور هستیم یک افقی است که شاید در کشورهای اروپایی و آمریکایی سال هاست به آن رسیده اند و دارند به آن شکل کار می کننند. هر کدام از عکاسان برای خود جایگاهی دارند. اگر کسی جای فرد دیگری را تنگ کند، به دلیل تخصص بالاترش جای دیگری را تنگ کرده اما اکنون در کشورمان، شاید تخصص من مهم نیست، یکی می آید و جای دیگری را تنگ می کند اما تمام افرادی که در این انجمن اکنون فعالیت دارند، متفق القول مایل اند که عکاسان جوانتری که اکنون تربیت می شوند و یا الان در بازار کار هستند، آن جایگاهی که استحقاق آن را دارند، پیدا کنند و این انجمن بتواند مرجع و قطبی باشد برای هدایت عکاسان و کارفرمایان. این خود افق دور و البته مشعشع و نورانی است.

 

آیا برنامه ریزی خاصی برای رسیدن به افق های در نظر گرفته شده دارید؟

 

بله ، الان انجمن چندین کمیته مختلف دارد از جمله کمیته ارتباطات و اطلاع رسانی، انتنشارات و تبلیغات، آموزشی و طرح و برنامه ، پشتیبانی و کمیته فنی که هر کدام یک مسوول دارد و افرادی هستند که اعضای این کمیته اند ضمن آن که همه در نظارت هیات رئیسه فعالیت دارند. این مجموعه امیدواریم بتواند در مجموع در طی زمان به این اهدافش برسد.

شکل تعامل این انجمن با انجمن های مشابه چگونه است؟

 

الان در زمینه عکاسی انجمن های مختلفی به جزء این انجمن فعالیت دارند. مثل انجمن "عکاسان بحران" که شاید اولین هسته های این انجمن مصاف بود با زلزله بم که بعد از آن بحرانی بود که ایجاد شد، اما در نهایت امیدواریم که روزی بتوان انجمن ملی عکاسان ایران را پایه ریزی کرد که تمام این انجمن ها را بتواند در برگیرد که در این صورت می تواند تشکل بسیار کامل تری باشد که بتواند تمام انجمن ها را به نوعی تحت پوشش خود قرار دهد.

در حال حاضر انجمن عکاسان سینمایی و انجمن عکاسان مطبوعات نیز فعالیت می کنند.

در خصوص تعامل با سایر انجمن ها بایدگفت به دلیل اینکه انجمن ما نوپا است و تازه شروع کردیم ، فعلا معرفی خودمان به انجمن های دیگر از برنامه ها ی ابتدایی ما است. در ضمن اول باید دید سایر انجمن ها چگونه با ما تعامل می کنند. اما در نهایت چون افرادی که در این انجمن هستند ، به نوعی چه از نظر مبانی نظری و هنری و فنی و تکنیکی، با پایه های محکم تر و وسیع تری حرکت می کنند شاید، از نظر وسعت کاری که ما عکاسان صنعتی و تبلیغاتی می توانیم انجام دهیم دیگر عکاسانی که در سایر انجمن ها هستند و حتی کارفرمایان، به نوعی از توانایی هایی که در عکاسان این انجمن وجود دارد، بی خبرند.

حتی برخی از دولتمردان ما ممکن است ندانند که یک عکاس صنعتی یا تبلیغاتی می تواند چه کاری برای او انجام دهد. شاید مثلا در وزارت بازرگانی ندانند که چند عکس بسیار زیبا از میوه سیب می تواند بحران صادرات سیبی که امسال تولید آن زیاد است را برطرف کند.

مشکلات و محدودیت ها و فرصت های عکاسی تبلیغاتی و صنعتی در کشور چیست؟

 

مشکلات و محدودیت ها که بخشی از آن سخت افزاری است و بخش دیگر نرم افزاری. بخش نرم افزاری را می توانم به این شکل بگویم که شاید کسی چه در بخش دولتی و چه در بخش خصوصی، آنچنان از توانایی اعضای انجمن با خبر نیست.

به نحوی که حالا اسم آن را " نا آگاهی " نگذاریم ، اما به نوعی نمی دانند که ما چه توانایی هایی داریم و چه کاری می توانیم بکنیم.

تفاوت را با یک دوربین دیجیتال متوجه نمی شوند که فکر می کنند که این دوربین مدرن تر و سریع تر است، بهتر است، البته محدودیت های نرم افزاری که می گویم هم ریشه فرهنگی دارد و خیلی عمیق تر از این نکاتی است که من گفتم.

محدودیت ها ی سخت افزاری ما از تهیه تجهیزات و تا مواد خام بگیریم تا اگر حتی اقتصاد این کار را هم به نوعی به سخت افزار آن مربوط کرد.

اما فرصت هایی که وجود دارد، ما کشوری قوی و وسیع با جمعیت 70 میلیونی بسیار جوان، پر از ذخایر و منابع که واقعا روی یک روند صحیحی رشد و حرکت می کند، حتی با وجود در نظر نگرفتن کم بودن تعداد عکاسان، اما به تبلیغاتی نیاز داره برای این که توانایی ها و تولیدات خود را چه در داخل کشور و چه در خارج از کشور بفروشد، این یک فرصت است برای عکاسی صنعتی و تبلیغاتی در ایران.

طبیعتا میل به پیشرفت دارد و میل به پیشرفت یعنی وقتی شما یک جمعیت جوان دارید، عکاسی تبلیغاتی و صنعتی می تواند ابزاری باشد در دست متولیان برای این پیشرفت. این جمعیت جوان یکی از ابزارهای آنهاست که بسیار تواناو مهم است.

در کشور برای عکاسی صنعتی و تبلیغاتی این فرصت بالقوه وجود دارد که امیدواریم به زودی بالفعل شود. ضمن این که امید داریم کثر استودیوها و عکاسان صنعتی و تبلغاتی که اکنون تمام توانایی های آن ها به کار گرفته نمی شود، بتوانند عکاسان جوان تر را جذب کنند تا ایجاد شغل شود برای جوان ترها در این زمینه.

در حال حاضر در کمیته "ارتباطات و اطلاع رسانی" انجمن، به جزء ارتباط با اعضا، ارتباط با کارفرمایان بالقوه و بالفعل هم جزء تکالیف این کمیته تلقی می شود.

کمیته "طرح و برنامه" قرار است برنامه ریزی هایی کند تا بتوانیم با معرفی این کسوت به دولتمردان، کارفرمایان و ارباب صنعت و سرمایه ای که پتانسیل داد و ستد با ما دارند را بالفعل کنیم، تا آن ها بدانند چنین توانایی هست.

قرار است که کمیته های ما یک ارتباطی با بیرون انجمن ایجاد کنند و ما را معرفی کرده تا بیرون را متوجه ما بکنند که ما چه توانایی هایی داریم و چه کاری می توانیم برای آن ها انجام دهیم.

توانایی های ما همیشه بیش از سفارشی است که می گیریم. اکنون سفارشاتی وجود دارد که در تخلیلات کارفرما نمی گنجد که می شود در ایران آن را انجام داد. هنوز برای انجام یک کار عکاسی، یک عکاس خارجی را می آورند، مثلا شرکت شیلات عکاسی از آلمان بیاورد که راجع به زیست بوم یک ماهی یک کار عکاسی و تحقیقاتی انجام دهد در صورتی که این کار کاملا در توانایی اعضای این انجمن هست.

با وجود کارهای انفرادی هر یک از اعضای این انجمن اما امیدواریم که با جمع شدن این افراد در کنار هم و مطرح شدن تخصص های گوناگون که عکاسان دارند، بتوان به نحو بهتری این فعالیت ها که به صورت فردی انجام می شد، به صورت تشکیلاتی و دقیقتر انجام داد.

 

انجمن چه امکانات و موقعیت هایی را می تواند برای شرکت های تبلیغاتی و کارفرمایان ایجاد کند؟

 

این سوال شما نمی تواند جواب بدون نیش داشته باشد. شرکت های تبلیغاتی که ما در ایران داریم، بهتر است به آن ها بگوییم دفاتر چاپ کاتالوگ و بروشور. چیزی به نام شرکت تبلیغاتی که درک وسیع از توانایی های داخلی و بازار خارجی داشته باشد، خیلی محدود وجود دارد.

برخی شرکت های تبلیغاتی ممکن است با طرح تبلیغاتی که به یک کارفرما می دهند ، بتواند یک کارفرما و یک کارخانه را نه تنها از یک ورشکستگی قریب الوقوع نجات دهند، بلکه از نظر سهم بازار در یک رتبه عالی قرار دهند؛ در کشور تعداد انگشت شماری از آن ها وجود دارد. چرا که دانش تبلیغات هنوز به عنوان یک تخصص مطرح نشده و جا نیفتاده است. در خصوص امکانات و موقعیت هایی که انجمن بتواند برای شرکت های تبلیغاتی فراهم کند این به درک شرکت های تبلیغاتی بر می گردد.

شرکت های تبلیغاتی که انگشت شمار بوده و به خوبی کار خود را انجام می دهند آن ها می دانند که عکاسان صنعتی و تبلیغاتی می توانند چقدر در کمپین تبلیغاتی که برای کارفرما طراحی می کنند، موثر باشد.

ما امیدواریم که شرکت های تبلیغاتی هوشمندتر در کشور بوجود آید زیرا آن زمان بازار کار ما هم وسعت پیدا کرده و ما لذت بیش تری از انجام کار می بریم.

برای برخی از شرکت های تبلیغی مهم نیست که برای کارفرما تبلیغات از نظر اقتصادی استفاده ای داشته باشد، چرا که خود شرکت ها تبلیغاتی قرار است استفاده ای از این تبلیغ ببرند.

انجمن درصدد است چه امکاناتی را برای عکاسان عضو ایجاد کند؟

 

در جواب این سوال می توانم بگویم که امیدوارم به آرزوهای خودمان و دیگر عکاسان برسیم. فرصت و ایجاد امکانات برای اعضا، حمایت از اعضا در مقابل کارفرمایانی که برخی از آن ها ممکن است با یک عکاس ندانند چگونه برخورد کنند و هم چنین عکاسانی که نمی دانند با این یک کارفرما برخورد کنند در واقع حمایت از دو طرف از دیگر برنامه های آینده ما در انجمن است.

 

شرایط عضویت در این انجمن به چه نحوی است؟

 

شرایط عضویت بدین نحو است که پس از ارسال آثار عکاسان به دبیرخانه انجمن، توسط کمیته فنی این آثار احراز صلاحیت شده و سپس به تائید هیات رئیسه باید برسد. بعد از این مرحله پرداخت حق عضویت برای عکاسان است. البته جزئیات دقیق این شرایط در سایت انجمن به آدرس اینترنتی www.the_aop.org ذکر شده است.

این یک انجمن تخصصی است و توانایی ما در ارائه خدمات به اعضا به خوبی خود اعضا خواهد بود. به طور کلی تا زمانی که این ماجرا کاملا شکل نگیرد، نه از نظر وجود انجمن ، بلکه تا آدم های علاقه مند و حرفه ای این کار وارد ماجرا نشوند، انجمن به جامعیت مورد نظر نخواهد رسید.

ما این مصاحبه را یک تریبون تلقی کرده تا بار دیگر یک فراخوان به تمام عکاسان داده شود تا برای عضویت اقدام کرده و به این انجمن بیایند.

هر چقدر این انجمن وسیع تر شود و توانایی هایی که به طور حتم در عکاسان کشور در زمینه عکاسی صنعتی و تبلیغاتی وجود دارد، اما برای ما هنوز ناپیداست و هنوز پیدا نکردیم، در آن صورت می توانیم بگوییم که عضویت در انجمن شما را به یک تشکل ثبت شده و قانونی متصل می کند. این حداقلی است که می توانیم اعلام کنیم.

داریوش کیانی : در یک جمله کوتان می توان گفت، ما همه دغدغه های مشترک داریم ، از طریق این انجمن می خواهیم دور هم جمع شده و این دغدغه ها را جمع کنیم. یعنی انجمنی نیست که قرار است به اعضا حتما امکاناتی دهد بلکه اعضا می خواهند دور هم جمع شوند برای این که امکاناتی را بوجود آورند تا از آن استفاده کنند.

اگر این اعضا حضور پیدا کنند و کمک و هم فکری کنند و از قدرت جمع استفاده کنند، انجمن این امکان را پیدا می کند که امکاناتی فراهم کند. اگر حضور نیابند و انجمن هم چنان جمع کوچکی بماند، توان و امکانات آن هم کم و محدود خواهد بود و هیچ وقت به آن آمال و آروزهایی که در عکاسی صنعتی و تبلیغاتی در ایران داریم ، نمی رسیم.

 

بحث آموزش اعضا بعد از عضویت آن ها در انجمن به چه صورتی خواهد بود؟ آیا چنین برنامه ای در انجمن دیده شده است؟

 

کیانی: در بخش آموزش، کمیته آموزش انجمن وجود دارد که اگر کمیته فعالی شود، جای کار زیادی خواهد داشت یعنی از آموزش خود اعضا هم در رابطه با مسایل فنی و تکنیکی، به خصوص در رابطه با مسائلی که در حاشیه کار ما وجود دارد مطرح می شود و هم آموزش برای هنرآموزان و داوطلبانی که می خواهند این حرفه و هنر را به خوبی فرا گیرند مطرح می شود.

ماهیت عکاسی صنعتی و تبلیغاتی به نوعی آکادمیک نیست و حالت اوستا و شاگردی دارد. یعنی یک فرد جدا از استفاده ای که از امکانات دانشگاهی کرده است، حتما در کنار یک عکاس معتبرتر از خود، فعالیت کند و در بین کار با تجربیات کار آشنا شود. زیرا تجربه مهم تر از آموزش های آکادمی است که وجود دارد اما لزوم وجود آموزش های آکادمیک نفی نمی شود، اما در جایگاه خود. با این وجود درصد کمی از اطلاعات عکاس به آموزش آکادمیک آن بر می گردد و بیش ترین آموزش آن در حین کار و تجربه است.

 

نقش ، جهت گیری و تفاوت عکاسی صنعتی و تبلیغاتی در برابر سایر عکاسی ها را چگونه ارزیابی می کنید؟ برای ورود به بازارهای جهانی چه برنامه ای دارید؟

 

حقی: گذشته از آن که ما می توانیم کالا و خدمات دیگر به بازارهای جهانی راه پیدا کند، من و همکارانم چنین توانایی را دارند که کمک کنند که یک کالا که تولید داخل است یا یک فن و مهندسی داخلی و بومی کشور است، به بازارهای جهانی راه پیدا کند.

اما در رابطه با این که ما می توانیم در بیرون از کشور کار بگیریم، باید گفت که فرستادن یک عکاس صنعتی از یک کشوری مانند آلمان به ایران برای کاری که در ایران انجام می شود، نه منطقی و نه مقرون به صرفه است در این صورت در این رابطه کارفرمای آلمانی از یک عکاس ایرانی برای انجام آن کار استفاده می کند.

وجه دیگر ماجرا این است که ما در خارج، کاری را انجام دهیم . این مقداری بعید به نظر می رسد؛ البته در این برهه زمانی. مگر عکاسی که توانایی های عجیب و قریب و خارق العاده ای بهره مند باشد.

 

 

تفاوت عکاسی صنعتی در ایران و خارج از کشور کدام است؟ چه کشوری در این زمینه سرآمد است؟

 

ابتدا در رابطه با کشورهای سرآمد در این زمینه کشورهایی که صاحب صنعت هستند، کشورهایی اروپایی و آمریکایی را نام برد ؛ البته بهتر است بگویم آمریکا و کشورهای اروپایی چون صاحب صنعت هستند، در این زمینه سرآمدند اما اینکه چه تفاوتی هایی هست، تفاوت های ما در حد تفاوت هایی است که کارفرمایان ما با کارفرمایان آن ها دارند، نه این که عکاسان ما با عکاسان آن ها؛ زیرا تفاوت چندانی عکاسان ما با عکاسان آمریکایی و اروپایی ندارند. اقلا از نظر پشتیبانی متفاوت اند.

کیانی: در رابطه با عکاسی صنعتی و تبلیغاتی در خارج از کشور باید گفت که در این کشورهای صاحب صنعت، هر اموری توسط متخصصان مربوطه انجام می شود تا کار به نحو مطلوب و اصولی انجام شود اما ما عکاسان ایرانی خودمان جای همه افراد متخصص را می گیریم، یعنی اگر مدل می خواهیم در میان فامیل به جستجو پرداخته تا فرد مور نظر را پیدا کرده و کار عکاسی را انجام دهیم . یا برای یک کاری تمام وسایل مورد نیاز را خریداری کرده در حالی که بسیار گران است. اما در کشورهای اروپایی تچهیزات مورد نیاز به صورت اجاره ای وجود دارد و با اجاره آن کار خود را انجام می دهند.

جمع شدن همه توانایی در یک نفر، عملا شدنی نیست؛ یعنی هر کدام از عکاسان ممکن است در یک شاخه تبحر و توانایی داشته باشند، اما همه این ها در یک نفر آدم جمع نمی شود.

بر این اساس در ارزیابی کار انجام شده توسط خارجی ها مشاهده می کنیم که تمام موارد به صورت اصولی انجام شده اما در ایران کار انجام شده کیفیت و رنگ و ... درست است اما از نظر محتوای تصویری با مشکلات فراوانی مواجه می شویم و کار ما در حد آن ها نیست، در ضمن تمام کاسه کوزه ها بر سر عکاس خراب می شود در حالی که آن ها یک تیم دارند که این کار را انجام می دهند و عکاس یکی از اجزای اصلی این تیم است.

حقی: مسایل ما به خصوص در 10 سال اخیر که نسل جدید عکاسان وارد بازار کار شده مسایلی است که در آموزش عکاسی در دانشکده ها وجود دارد. طرف چون گلدوزی قبول نشده و عکاسی قبول شده، وارد این حرفه می شود در صورتی که ماجرا باید برعکس باشد، یعنی اگر رشته ای مثل پزشکی برای خانواده یا فردی آرزو است و به قولی اگر فردی از هوش خوبی برخوردار است ، حیف است که برود پزشکی بخواند و آن زمان است که باید این فرد عکاسی بخواند و نه این که از این جا رانده و از آن جا مانده به سراغ این رشته بیاید.

 

در مورد آموزش عکاسی صنعتی در ایران آیا به صورت تخصصی چنین رشته ای تدریس می شود؟

 

خیر، این طور نیست. بهتر است بگوییم ، ممکن است در یک ترم دانشگاهی، بخشی از دروس به صورت تخصصی به عنوان عکاسی تبلیغاتی آموزش داده شود اما به صورت تخصصی به این موضوع پرداخته نمی شود. با توجه به فعالیت تازه انجمن،امیدواریم آن قدر مسایل خود را حل کنیم که بتوانیم به بحث آموزش این رشته تخصصی برای اعضای خود برسیم. یعنی قبل از این که بخواهیم چنین چیزی را آموزش دهیم ، خیلی کارهای دیگری داریم که باید انجام شود. مسلما این انجمن و خود جمع بودن این جماعت و آمد و شد اعضا در آن به علت آن که کار آن ها توسط همکاران دیگر به صورت رودرو می توانند نقد شود، یا به وسیله نشریات یا نمایشگاهی که انجمن خواهد داشت، در معرض دید قرار گیرد؛ این خود به خود توانایی های عکاسان را ارتقا می دهد.

 

برای معرفی آثار برتر عکاسان صنعتی ایران به منظور بازاریابی داخلی و خارجی چه پیشنهادی دارید؟

 

اگر منظور شما کتاب مرجعی در این رابطه است، ما آن را در دست تهیه داریم و واقعا چند روزی است که در خصوص این موضوع در انجمن صحبت هایی شده که هر عکاس 2 صفحه از این کتاب را به آثار خود اختصاص دهد؛ البته بعد از این که آثارش از سردبیری گذشت و مورد تایید قرار گرفت.

 

 

لطفا مارا در گوگل محبوب کنید